Ես կարոտել եմ

...Բայց ոչ միայն ես:
Քաղաքն է կարոտել ինձ ու քեզ:
Շիկացած ասֆալտը փնտրում է մեր խենթ ոտնաձայները...
Այն այգու կանաչը փնտրում է մեր ոտնահետքերը:  Ծառերը, որոնց շվաքում մի օր նստել ենք, սպասում են թե երբ են ականատես լինելու մեր հանդիպմանը:
Թռչունները, որոնք մի օր մեր շշուկներին էին խառնել իրենց դայլայլը, սպասում են այն ամենակարևոր բառերը լսելուն ու ծլվլալու այդ մասին: Հիշո՞ւմ ես վարդերը... ո՜նց են կարոտել մատներիդ ջերմությունից մազերիս սանձարձակությանը անցնելու խաղին: Իսկ աստղե՞րը.. մինչ օրս որոնում են այն անմեղ զույգին, որ անմեղ տենչանքով ձեռքերը հպեց երկնի անհունին..

Բնությունը կարոտում է մեզ... Ո՞ւր ես...

Դու շատ մոտ ես, բայց և հեռու.

Դու չհասկացար...
Չհասկացար, թե չկամեցար հասկանալ: Ով գիտե: Աստված: Նրան չեմ դիմել: Չեմ էլ դիմի: Իմ սխալների հետևանքների մասին նրան հարցնեմ: Ես սխալվել եմ, շատ եմ սխալվել: Նորից եմ սխալվել: Ինչպես նախորդ անգամ ասում եմ ինքս ինձ. "Վերջին անգամն եմ սխալվում":
Քեզ կարոտել էի. հեռվից նայում էի ու մտածում... որ շատ եմ սխալվել:
Դու անմեղ ես:
Ես կլանված նայում էի քեզ, երբ դու կարդում էիր նամակս:
Ես պատկերացնում էի, թե ինքս եմ ասում դրանք քեզ (Ոչ, ես դրա համար չէ, որ լաց էի լինում):
Դու գլխահակ թերթում էիր գրածներս մեկիկ - մեկիկ: Դու գրեթե... Ես համարյա...
Մենք իրարից մի քանի մետր էինք հեռու:
Դու չհասկացար: Չհասկացար, թե չկամեցար հասկանալ:

(Ես դրա համար էր, որ լաց էի լինում):