Ինչ է Ֆելիետոնը

Ֆելիետոնը գեղարվեստական-հրապարաակխոսական երգիծական ժանր է, որի նպատակը կյանքի , երևույթների, մարդկանց փոխհարաբերությունների արատաոր , բացասական կողմերի քննադատությունն է: Ֆելիետոնում ներկայացվող դեպքերն ու դեմքերը պատկերվում են հրապարակախոսական-երգիծական շեշտով և գեղարվեստական միջոցներով( չափազացություն, գրոտեսկ, սրամտություն և այլն) :
 Ֆելիետոնը երեք հիմնատարերի միացություն է` հրապարակախոսական, երգիծական, գեղարվեստական:

Իմ ու Քո ԳԱՐՈՒՆԸ

     Երբ աչքերումդ տարօրինակ կաթիլներ հայտնվեն, ժպտա` ձնհալ  է:
     Երբ ձեռքերդ առանց նախապայմանի բացվել կուզեն, ճախրիր` Գարուն է:
     Երբ անջուր ծաղկամանից մենակության բույրը տարածող հպարտ վարդը գլուխը կախի,                                                                 դեն նետիր` ձնծաղիկի տոն է:
    Ամեն անգամ քեզ թվում է թե դու գարնանը չես սպասում:  Հրճվանքդ մարդկանցից թաքցնում , իսկ քեզ համոզում ես թե դա ձմռան գնալու հետ է կապված միայն: Սուտ է: Դու գարուն էրի տենչում:
Մի՞թե փողոց գալիս քամու ջերմ հպումից աչքերդ չշողացին, սիրտդ ավելի արագ չզարկե՞ց, արյունդ ավելի անկաշկանդ չվազե՞ց երակներումդ...
Մի՞թե անցնելիք ճամփան շատ կարճ չթվաց, ամենաբարդ խնդիրը դյուրընկալելի, անհնարինը ` հեշտ ու կարելի:
 Գարունը ջերմաստիճանի բարձրացման հետևանքով առաջացած տաք եղանակ չէ միայն:
 Գարունը տեղ է փնտրում քո սրտում 12 ամիս բնակվելու համար:
  Գարունը...ախր դու ինքդ էլ ես լավ հասկանում թե ինչ է գարունը իմ ու քո համար:
     Երբ տողերիս տակ թաքնված ջերմությունը քո շուրթերին ստիպի ձգվել դեպի անսահմանություն,  ժպտա` Գարուն է:

ԳՐԱՌՈՒՄ ՄԻԱՅՆ ԿԱՆԱՆՑ ՀԱՄԱՐ

Եթե ի երջանկություն բազմաթիվ տղամարդկանց օրացույցից մի օր անհետանար մարտ ամսվա 8-րդ օրը , ապա կարծում եմ այդ օրը տխրողների թիվը , որը գերազանցում է երջանիկ զգացող մարդկանց թվին, կնվազեր:  

 Մարտի 8-ը ամենևին էլ մեր իմացած գույնզգույն օրը չէ, շոկոլադե փայլուն տուփեր, նվերեր, ծաղիկներ...

 Մարտի 8-ը ավելի շատ տխուր օր է :  

Այդ օրը միայնակ կանայք   ավելի խորն են զգում են իրենց մենակությունը, միայնակ տղամարդիկ անթաքույց են ծիծաղում այդ եռուզեռի վրա:

Այդ օրը բացահայտվում է տղամարդկանց երևակայության բացակայությունը ու հօդս են ցնդում կանանց սպասումներն ու երազանքները : 

 Այդ օրը "Ծաղկավաճառների միջազգային օր" է  պետք կոչել կամ "Օծանելիքի տոն"...հնարեք ինչ ուզում եք ,միայն թե մի խաբեք ձեզ, թե գոյություն ունի մի օր (չէ մի , միամսյակ), երբ կինը իրեն զգում է գնահատված ...Չէ, հարգելիներս,  տղամարդկանց  համար կինը մնում է անհասկանալի  պահանջներ ունեցող, չափից ավելի ռոմանտիկ ու սենտիմենտալ արարած, որքան էլ հակառակը ասեն :

 Մարտի 8-ի իմ տեսած ամենահետաքրքիր անակնկալները կանացի մտահաղացումներ են , ամենացնցող նվերները `կանացի անսահմանափակ երևակայության արդյունք: 

Եթե չլիներ մարտի ութը գուցե երկնքի աչքով Աստված չտխրեր, որ իր ամենագեղեցիկ ստեղծագործությունը մնում է չգնահատված:

Եթե չլիներ մարտի ութը...երանի չլիներ Մարտի 8-ը ու չգայի այն տխուր եզրահանգմանը , թե այս օրը մտածված է միայնակների մենակությունը ընդծելու համար:

ԿՅԱՆՔԸ ԱՊՐՈՒՄ ԵՆ , ՈՉ ԹԵ ՍՈՎՈՐՈՒՄ

Ես եկել եմ 20-րդ դարից :
21-րդ դարի վայրիվերումները խորթ չեն ինձ համար:
Պարզապես հանկարծ թեմաներ են ծնվել, որոնք կարծես ստեղծված են հենց կլորսեղանային բանավեճերի համար:
   " Պահապանողակա՞ն ես, ազգայնամո՞լ, եվրոպամե՞տ....."
Հա, ես 20-րդ դարից եմ եկել ու 21-րդ դարի վայրիվերումները  հաճելի են ինձ:
Երբ ասում եմ պետք է կյանքն ապրել անսահման անկախ ու անկանխատեսելի, սկսում են.
" Բա թմրամոլությո՞ւնը, հարբեցողո՞ւթյունը, համասեռամոլությո՞ւնը  ի՞նչպես գծել չարիքի  ու ազատության սահմանը..":
Երբ ասում եմ որ յուրաքանչյուր մարդ իր աշխարհն ունի, իր ընտրությունը, ասում են ." Բա, որ քո զավակներն էլ այդպիսի ընտրություն անե՞ն" :

ԾՆՈՒՆԴԴ ՇՆՈՐՀԱՎՈՐ ՍԵՐ ԻՄ

        Հաշվում ես…..իսկ մի՞թե տարիները կարելի է հաշվել: Տարիները ապրել է պետք, այնպես ինչպես անսահմանությունը:

    Դու տխրում ես տարվա երկար  սպասված օրվա մոտենալուն պես:

Այդ օրը խենթանալ է պետք քանդելով շղթաները , սրտիդ տալով բաղձալի ազատություն, պետք ճախրել ու  ոչ թե վախենալ վայրեջքից, այլ 2 ափերը լի երազներով վերադառնալ…

    Դու հուզվում ես երբ վառվում են մոմեր ու դու մտքերիդ հորձանքից    փորձում ես  երազանք գտնել ու դուրս մղել մարելով անցյալ տարիների անհաջողությունները , վշտերը, կորուստը , ցավը….22 մոմ պիտի մարես, իսկ դեռ որքան չապրած տաք օրեր կան. այդ մասին մտածիր սեր իմ, քո անմար երազանքների մասին խոհիր:

     Արի պարզապես խմենք քո կենացը, լսենք մեր սիրած երգը , վերաիմաստավորենք մեր ապրածը, մեր միասին կրածն ու վայելածը, որ հասկանանք թե որքան մեծ է մեզ սպասող հաջողությունը:

      Քեզ ի՞նչ նվիրեմ: Վերցրու իմ ունեցած ամենաթանկը, իմ միակ հարստությունը , որ վաստակել, կորցրել, փնտրել ու գտել եմ, վերցրու իմ Սերը, ամենն ինչ ունեմ…Վերցրու ու պահիր, որ քո ամուր ափերում չփշրվի հանկարծ, այլ շնչովդ սնվի ու զորեղ դառնա ամեն ինչ սրբելու, հաղթահարելու, համբերելու, առաջնորդելու…

          - Քո կենացը:

…….. և ոչնչանում է ժամանակը

   Քաղաքներ, փողոցներ, շենքեր…որքան մեծ էր տարածություննը իմ ու քո միջև:

     Քանի անգամ մտքով դուրս էի գալիս տանից ու ընկնում ճանապարհ…անցնում էի իմ ճանաչած փողոցները, քայլում ծանոթ մայրուղիով, հասնում ձեր քաղաքը ու…մոլորվելով մտքերիս մեջ, մի ակնթարթում ետ վերադառնում:

     Եվ քանի անգամ եմ այսպես ճանապարհորդել, քանի անգամ եմ կես ճամփից ետ դարձել…գիտե՞ս: Իհարկե գիտես: Վստահ եմ, գիտես:

 Երբ տապալելով  քաղաքները,  շենքերն ու բոլոր խոչընդոտները հասանք իրար ու նայեցինք միմյանց աչքերին, տեսա , որ  դու էլ ես  հոգնել քայլելուց:

   Մենք հաղթել ենք տարածությանը , բաժանմանը, ցավին, կարոտին…ու հաղթական էին մեր համբույրները: Ու փոքր սենյակում արհամարեցինք քաղաքների մեծությունը, որ բաժանել էր մեզ:

 Ու այդ պահին դժվար էր միայն կռահել գլխապտույտ առաջացնող գինի՞ն էր թունդ,  թե՞ մեր համբույրից այրվող շուրթերն էին թեժացրել գինին:

Վառվող մոմե՞րն էին լուսավորում մեր շնչով ջերմացրած սենյակը, թե՞ այդ մենք էինք  լուսավորել աշխարհը մեր վերգտած սիրով:

Մեզ համար ամեն ինչ այնքան պարզ էր ու դյուրընկալելի, որքան հեքիաթները մանուկների համար:

  Միայն մի հարց մնաց օդում. այդ երգի՞չն էր մեր հանդիպումից հուզված նոր բառեր հորինում , թե՞ մենք էինք առաջին անգամ լսում մեր տարիներով լսած ու այդքան սիրած երգը. “ You’re so beautiful to me” …

   Ժամանակ կա դեռ հասկանալու. եթե տարածությանը հաղթել ենք , ժամանակին էլ կհաղթենք: 

You're so beautiful to me....